Στα "άγρια και τα ήμερα του βουνού και του λόγγου", του Στέφανου Γρανίτσα (1880-1915) , διαβάζω για ένα ελάφι - "λάφι" το ονομάζει ο Ευρυτάνας συγγραφέας - που πληγώθηκε στις πλαγιές του Κόζιακα και έζησε τις τρεις επόμενες ημέρες μέχρι τον θάνατό του κλαίγοντας, "χύνοντας δάκρυα σαν κορόμηλα"... Δεν ξέρω κατά πόσο ο Γρανίτσας απηχεί κάποια λαϊκή δοξασία ή μεταφέρει μια εμπειρική παρατήρηση, το σίγουρο όμως είναι ότι εκφράζει την υψηλή θέση που κατέχει το ελάφι στην πολιτιστική μας παράδοση. Κι ακόμη σίγουρο είναι ότι το συγκεκριμένο ζώο έχει ένα αυξημένο αίσθημα αλληλεγγύης με τα "ομοειδή" του: Παραδείγματος χάρη το Pathfinder αναφέρεται σε ένα αυστριακό ελάφι, που προσπάθησε να προστατέψει κάποια μέλη του κοπαδιού του, έπεσε στον πάγο και τελικά απεγκλωβίστηκε μετά από μεγάλη επιχείρηση διάσωσης. Ο ορειβάτης και Νομικός Περιβάλλοντος...

Oikonikipragmatikotita   ·   πριν από 1 Χρόνο 3 Μήνες  ·